اما در هر حال اين كه از شخصي كه دستش از دنيا كوتاه است و اين امكان را ندارد كه نسبت به آنچه به او مي‌چسبانند دفاع كند، بخواهيم استفاده كنيم و اورا مبين آراي مورد نظر خودمان بشناسانيم، در اين مملكت بسيار رايج و عادي است. بي‌خود نيست كه مي‌گويند قيامت تماشايي است!

اين نصف شبي چه سؤال‌هاي عجيبي كه به‌سراغم نيامده‌اند! كاش كسي بود كه برايم مي‌گفت اگرـ نه‌تنها سيد مرتضي كه ـ تمام شهداي دوران پرافتخار جمهوري اسلامي، فيض شهادت نصيبشان نمي‌شد و مردم ما فرصت بهره‌مندي بيشتري از وجود آنان داشتند، به‌راستي چه اتفاقي مي‌افتاد؟ اگر مطهري و بهشتي بودند سرنوشت جنگ چه مي‌شد؟ اگر حالا به دنيا برگردند چه مي‌كنند؟ اگر رجايي به دنيا برگردد و ببيند چه كساني رجايي زمانه شده‌اند چه مي‌گويد؟ و چه مي‌كند؟ راستي اگر امام زنده شود چه؟ باآنهايي كه سنگ پيروي او را به سينه‌شان مي‌كوبند چه مي‌كند؟ يك نكته جالب‌تر؛ اگر هاشمي رفسنجاني به دست گروه فرقان شهيد شده بود يا در حادثه 7تير به شهادت مي‌رسيد، چه كساني مي‌شدند هاشمي‌هاي زمانه؟ چه سازمان‌ها و بنيادهايي براي تنوير افكار و انديشه‌هايش تأسيس مي‌شد؟ آيا كسي جرأت داشت مديري را به‌خاطر هم‌فكري با او از كار اخراج كند؟

***

این مطلب ای میل دوست عزیزم محمد باقر تهرانیه. هر چند به قول خودش زمانی برام فرستاده بود که: "ظاهراً حرفها زده شده و در اين ميان حرف ناگفته‌اي نمانده تا من گوينده‌اش باشم"، اما فکر می کنم ارزششو داره که بزارمش توی وبلاگ...

همین. یاعلی مدد.